Οι Αστυνομικοί των ΜΑΤ-Δεν είμαστε ο σάκος του μποξ ούτε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι κανενός

Οι Αστυνομικοί των ΜΑΤ-Δεν είμαστε ο σάκος του μποξ ούτε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι κανενός

Ανέκαθεν η Ελληνική Αστυνομία αποτελούσε τον εύκολο στόχο, τον διαχρονικό σάκο του μποξ κάθε κοινωνικής, πολιτικής ή επικοινωνιακής αντιπαράθεσης. Στο επίκεντρο αυτής της στοχοποίησης βρίσκονται, διαχρονικά, οι Διμοιρίες Αποκατάστασης Τάξης, οι γνωστές σε όλους ως ΜΑΤ.

Οι αστυνομικοί αυτών των μονάδων βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με μια ιδιότυπη πραγματικότητα: γίνονται αποδέκτες της οργής που δεν αφορά απαραίτητα τους ίδιους, αλλά την εκάστοτε κυβέρνηση, την πολιτική της και τις αποφάσεις της. Για ένα μέρος των διαδηλωτών, ο αστυνομικός που βρίσκεται απέναντί τους παύει να είναι ένας εργαζόμενος που εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία και μετατρέπεται σε προσωποποίηση της εξουσίας που επιθυμούν να αντιπαλέψουν.

Και τότε αρχίζουν οι ύβρεις, οι προπηλακισμοί, οι απειλές και, πολλές φορές, οι οργανωμένες επιθέσεις. Βροχή αντικειμένων, πέτρες, καδρόνια, ακόμη και αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί και βόμβες μολότοφ, με προφανή κίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα και τη ζωή των αστυνομικών.

Κανείς, βέβαια, δεν μπορεί να ξεχάσει τη δολοφονία του συναδέλφου μας, Γιώργου Λυγγερίδη. Οι μνήμες παραμένουν εξαιρετικά νωπές και αποτελούν μια τραγική υπενθύμιση του πού μπορεί να οδηγήσει η τυφλή βία εναντίον ανθρώπων που εκτελούν το καθήκον τους.

Υπηρετώ στη συγκεκριμένη μονάδα εδώ και 24 ολόκληρα χρόνια. Έχω υπηρετήσει και έχω ζήσει καταστάσεις τόσο στην Αθήνα όσο και στη Θεσσαλονίκη. Οι εικόνες και τα βιώματα αυτών των χρόνων είναι αμέτρητα. Η στοχοποίηση που έχουμε υποστεί ξεπερνά πολλές φορές ακόμη και τα όρια της λογικής, ενώ ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται ορισμένα περιστατικά δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.

Τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, ανάλογα πολλές φορές με την πολιτική τους τοποθέτηση και τη συγκυρία, φαίνεται να επιλέγουν ποιο περιστατικό θα αναδείξουν, ποιον αστυνομικό θα καταδικάσουν επικοινωνιακά και ποια πλευρά των γεγονότων θα προβάλουν. Και όλα αυτά πριν ακόμη ολοκληρωθεί οποιαδήποτε έρευνα, πριν εξεταστούν όλα τα στοιχεία και πριν αποφανθούν τα αρμόδια όργανα.

Ακόμη πιο απογοητευτική είναι η στάση ορισμένων αποστρατευμένων συναδέλφων, πρώην συνδικαλιστών, που έχουν επιλέξει να μετατρέψουν τις τηλεοπτικές εμφανίσεις σε προσωπικό βήμα προβολής. Ορισμένοι εμφανίζονται ως αυθεντίες, έτοιμοι να εκδώσουν πόρισμα και να αποδώσουν ευθύνες πριν καν διαπιστωθούν πλήρως τα πραγματικά περιστατικά. Επικαλούνται την εμπειρία τους, παραβλέποντας όμως ότι η εμπειρία δεν αποκτάται μόνο από την υπηρεσιακή ιδιότητα ή τα χρόνια παρουσίας στο Σώμα. Αποκτάται κυρίως μέσα από τη μάχιμη υπηρεσία, την πραγματική τριβή με τις συνθήκες του πεδίου και την καθημερινή έκθεση στους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή.

Δεν είναι δυνατόν άνθρωποι που ελάχιστα βίωσαν στην πράξη τις συνθήκες μιας μάχιμης διμοιρίας να εμφανίζονται σήμερα ως οι πλέον αρμόδιοι να κρίνουν, να καταδικάζουν και να υποδεικνύουν τι έπρεπε να γίνει, χωρίς να γνωρίζουν το σύνολο των πραγματικών δεδομένων.

Με ιδιαίτερη έκπληξη παρακολούθησα χθες, σε γνωστό τηλεοπτικό σταθμό, παρουσιάστρια να εκφράζει με έντονο και σχεδόν καταγγελτικό τρόπο την αγανάκτησή της επειδή δεν είχε ακόμη υπάρξει καταδίκη αστυνομικού των ΜΑΤ, με αφορμή βίντεο που διέρρευσε στη δημοσιότητα.

Αναρωτιέμαι πραγματικά: γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αρμόδιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί; Γνωρίζουμε ότι λειτουργούν πειθαρχικές διαδικασίες και ότι μπορεί να διεξάγεται παράλληλα ποινική διερεύνηση; Ή μήπως θεωρούμε ότι η δημόσια κατακραυγή πρέπει να υποκαθιστά τη δικαιοσύνη;

Η ίδια μάλιστα αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να μην έχει ακόμη εντοπιστεί ο συγκεκριμένος αστυνομικός, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι όταν ένας αστυνομικός δέχεται επίθεση, ο δράστης εντοπίζεται και συλλαμβάνεται άμεσα. Μια τέτοια σύγκριση, όμως, αγνοεί την πολυπλοκότητα των περιστατικών και τις πραγματικές διαδικασίες ταυτοποίησης και διερεύνησης.

Η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί με τηλεοπτικά χρονόμετρα ούτε αποδίδεται με κραυγές σε τηλεοπτικά πάνελ. Αν υπάρχουν ευθύνες, οφείλουν να αποδοθούν. Αλλά μέσα από νόμιμες και θεσμικές διαδικασίες, όχι μέσα από τηλεοπτικές δίκες και προαποφασισμένες καταδίκες.

Και επειδή πολλές φορές κάποιοι μιλούν με μεγάλη ευκολία για τη συμπεριφορά των αστυνομικών, θα ήθελα να καταθέσω και ένα από τα παμπολα προσωπικα μου βιώματα

Το 2011, στη Θεσσαλονίκη, σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης, κατά τη διάρκεια υπηρεσίας μουκαι εκτεταμένων επεισοδίων,προσπάθησα να ακινητοποιήσω έναν ταραξία. Ενώ βρισκόμασταν και οι δύο στο έδαφος, δέχθηκα την επίθεση περίπου δεκαπέντε μαινόμενων ατόμων, οι οποίοι, κρατώντας καδρόνια και άλλα αντικείμενα, επιτέθηκαν με μένος εναντίον μου, προσπαθώντας να τον αποσπάσουν.

Το αποτέλεσμα ήταν να υποστώ σημαντικές σωματικές κακώσεις από τα χτυπήματα που δέχθηκα. Τότε βέβαια κανένα κανάλι δεν ενδιαφέρθηκε να αναδείξει το γεγονός αυτο.Αυτή είναι μία από τις πολλές εικόνες που κουβαλώ από τα 24 χρόνια υπηρεσίας μου. Και δεν την αναφέρω για να ζητήσω συμπάθεια. Την αναφέρω γιατί πίσω από τη στολή υπάρχει ένας άνθρωπος, ένας εργαζόμενος, ένας οικογενειάρχης, που καθημερινά καλείται να διαχειριστεί καταστάσεις τις οποίες πολλοί σχολιάζουν με ασφάλεια από την άνεση ενός τηλεοπτικού στούντιο.Να τονίσω μάλιστα πως ουδέποτε ταυτοποιήθηκε η συνελήφθη κάνεις...

Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, κάτι.

Κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω του νόμου. Ούτε ο πολίτης ούτε ο αστυνομικός. Κάθε περιστατικό αυθαιρεσίας πρέπει να διερευνάται και κάθε αστυνομικός που αποδεδειγμένα παρανομεί πρέπει να λογοδοτεί. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τη συλλογική απαξίωση χιλιάδων αστυνομικών ούτε να δικαιολογεί τη μετατροπή τους σε μόνιμους αποδιοπομπαίους τράγους.

Δεν ζητάμε ασυλία. Δεν ζητάμε προνομιακή μεταχείριση. Δεν ζητάμε να μας χαρίζεται τίποτα.

Ζητάμε ισονομία, αντικειμενικότητα, σεβασμό και το αυτονόητο δικαίωμα να κρινόμαστε με βάση τα πραγματικά γεγονότα και όχι με βάση προκαταλήψεις, πολιτικές σκοπιμότητες ή τηλεοπτικές εντυπώσεις.

Είμαστε αστυνομικοί. Φοράμε τη στολή και τη φέρουμε με ευθύνη. Υπηρετούμε το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία και ποια κυβέρνηση κυβερνά τη χώρα.

Δεν επιλέγουμε ποιος κυβερνά. Δεν επιλέγουμε ποιος διαδηλώνει. Δεν επιλέγουμε ποια πολιτική άποψη θα εκφραστεί στον δρόμο. Εκτελούμε την αποστολή που μας αναθέτει η Πολιτεία, μέσα στα όρια του νόμου.

Είμαστε αστυνομικοί και όχι αποδιοπομπαίοι τράγοι.

Ο σεβασμός στους θεσμούς ξεκινά και από τον σεβασμό στους ανθρώπους που καλούνται καθημερινά να τους υπηρετήσουν. Ας το καταλάβουν επιτέλους κάποιοι.


ΤΡΥΦΩΝΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Αντιπρόσωπος της ΕΑΥΘ στην Π.Ο.ΑΣ.Υ.

Κάνε εδώ την Επικαιροποίηση των στοιχείων σου

Δηλώσεις Προέδρου Τσαϊρίδη Θεόδωρου

Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης

Η Ένωση Υπαλλήλων Αστυνομικών Θεσσαλονίκης είναι μια δυναμική οργάνωση που αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των αστυνομικών στο νομό Θεσσαλονίκης.

Διαβάστε το τελευταίο τεύχος